DEĞİL Mİ???

Ortada bir neden yokken ağlamaya başladığınız oldu mu hiç?Bir söz,bir melodi,bir cümle,bir kelime belki de bir dokunuş ve ardından odaları,koridorları inleten hıçkırıklar yada tam zıttı sessizce bir köşede dökülmüş gözyaşları...Kimse hayır diyemez buna..Kim olursanız olun,nerede olursanız olun elbet hayatınızın bir evresinde sizce ortada bir neden yokken ağlamışsınızdır yada ağlayacaksınızdır...Emin değilim kararlı da konuşmuyorum ama gerçek bu.Her ne kadar güçlü görünsekte kabuğumuzun altı da var.Yeri geldiğinde acıların en büyüğünü saklasakta o kabukta sonunda neden yokken acıyı hissetmeye başlıyoruz biz insanoğlu.Duygularımızı denetlemesini öğrenmeye başlasakta tam beceremiyoruz maalesef.Bir anı bir hikaye bir şarkı ne olursa olsun başlıyoruz ağlamaya...Hani bir şarkı sözü var 'şarkıların günahı yok,acıtan sensin içimi! eminim bunu duyan çoğu kimse bendeniz de içindeyim çok ağlamışızdır.Ya da Ayla Çelik'in bir dönebilsem şarkısında...Yaprak Dökümü dizisiyle çoğu kimseyi kalbinden vurdu bu şarkı...Ne çok ağladım bu şarkılarda ortada neden yoktu işte sadece müzik dinlemekti amacım...Halk tabiriyle birikimler mi çıkıyor ne...Her yerde bir anı ,her sözde bir nasihat ve herşeyde herşey! hayatın ta kendisi bu değil mi zaten??