acılar önce
emeklemeyi öretti bana
sonra tutunarak yürüdüm düşe kalka
koştum ardından
büyüdüm onlarla,
acılar
kaçışları öretti bana
haykıramadan sessizce
köşelere koşmayı
sessz çığlıkları öretti bana
ben öğrendim zamnla
ben ağladım
hem yıprandım
ama güçlendim büyüdüm
büyüdüm
büyüdüm
koştum hızlandım
we artık
acılara bn acı weriorum
gülerek intikam alırcasına.....=)
kendimi güçsüz hissettğimde okuduğum bir notumdur kendime sadece paylaşmak istedim ..:) belki sizde denerseniz işe yarayabilir.Gülümsemek sessiz kalmaktan sonra en büyük cevaptır bence:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder