Hani buruk zamanlar vardır.Yol almaktan korktuğun,yol almaya başladığında başladığın noktada durduğun.Geçmek bilmeyen dakikalar,doldurulamayan o boş zamanlar...Herşey üzerine gelir hani.Çıkış yolu olmayan bir savaş gibi.Öleceğini bile bile attığın o kurşunlar sonra sonunu getiren o bir anda patlayan bomba gibi.O burukluğun içinde acılarım en büyüğünü yaşadığını zannederken aslında sorunun sadece kendinde olduğunu anlarsın!İşte savaş şimdi başlamaktadır.En sık yaşadığın sorunların nedenini,yalnız kalış nedenlerini ve bir çok soruların cevaplarını aramaya başlarsıniBulamazsın,bulamazsın...!!!
Artık beynin tam bir savaş alanı gibidir.Cevapsız sorular,eşleşmeyi bekleyen cevaplar...Bulunan her bir yanlışla patlamaya başlayan bombalar,şiddetli baş ağrıları,umutsuz dakikalar...Aslında o buruk zamanlar şimdi başladılar
Bazen düşünüyorum da aslında herşey bizimle alakalı.Sonumuzun da başlangıcımızın da zeminini biz hazırlıyoruz. Bir bina yapar gibi,önce sağlam bir zemin bulmak,ardından iyi bir temel ve dayanıklılık daha sonra üzerine çıkan bir sürü kat...İnsan hayatı gibi aslında yavaş yavaş ,adım adım.Ben bunlara inanıyorum.Belki de bunlara inanmak istiyorum kimbilir...
Ve aslında inanıyorum ki yalnız kalmak veya kalmamak bizim elimizde.Hayatımızda, kaderimizde aynı şekilde.O yüzdendir ki savaşta gibi hareket ediyoruz hayatımıza.Çünkü en büyük düşmanımız ve dostumuz kendimiziz hayatta....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder