Düşünmek,düşünmek,düşünmek...Sanırım sessizliği seçen insanların -bendenizde içindeyim- yaptığı en önemli faliyetimizdir.Daha doğrusu görevimizdir.Konuşmaktan çok düşündüğümüz gibiöyle gösterişli kahkahalar yerinetebessüm etmeyi tercih ederiz.Aklımızdan geçenleri dilimizeardında kelimelere dökmek yerine beynimize hapseder ve mahkumları çoğaltırız.Artık beynimiz denen hapishane mahkumlaşmış düşüncelerle,sorularladolup taşmaya başlar.Bir fare gibi kemirir durur birşeyler beynimizi.Bilirsiniz yada duymuşsunuzdur;eski tahta evlerde fareler çok olurmuş.kemirirlermiş tahtadan kapıları.İşte beynimizde ki bu uyuşukluk mahkumiyetten farelğe özenen düşüncelerimizin marifetidir.
Çoğu şeyi harekete geçirmeye çalışırız ama olmaz.Aynı uğultu,aynı melodi durup durup çalmaya başlar.
Sessizliği seçtiğimiz sürece düşüncelerimiz değil biz mahkum oluruz ama ne fayda...:) Kader mi desem tercih mi ?Yaşayanlar anlamıştır bunları ve beni...:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder