Bazen durup bakıyorum....
Darmadağın olduğum zamanlarda en çok gmkyüzüne bakıyorum...!Kuşlara...Evet evet kuşlara.Gökyüzünde süzülüşlerine bakakalıyorum.Güvenle kanat açışlarına adeta meydan okurcasına hayata...Sadece kendilerine ait olduğunu bilerek(gökyüzünün)emin emin kanat çırpışlarına...
Daha sonra diğer özellikleri çekiyor;ürkeklikleri.O meydan okuyuşun ardında duran ürkekliklerine dalıp gidiyorum!Bir sesten korkup sonsuzluğa kanat çırpışları,gözlerindseki o belirsizlik...Dikkatimi çekip duruyor işte.Bir tını,bir uğultu darmadağın ediyor onları.Bulundukları yeri terkediyorlar bir anda.
Darmadağın olduğum zamanlarda demiştim ya işte bu yüzden onların bu hali çok üzüyor beni...Manasız belki de....
Kırık dökük hikayeler geliyor aklıma kulağımda ürkek kanat çırpışları,aklımda darmadağın hayatlar ve kendi anlamsızlıklarım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder