Bütün gün evde oturdum bugün.Okuduğum kitaplara,yazdığım şiirlere,notlara,resimlere göz attım durdum.Öyle dağıldı ki etraf anlatamam.Zamanında bende böyle dağılmıştım.Aklıma gelince nedense kötü oldum.Lise çağları gözümün önünde döndü durdu;bir film şeridi gibi geçti bütün yaşananlar....Daha sonra bir kaç defter çıkardım dolaptan.İşte beni ağlatan,yanaklarımdan intahara kalkışan gözyaşlarımın sebebi onlardı.O defterlerin içindekilere bakarken gözüme ilişenler oldu,sayfalarda kurumuş gözyaşlarım vardı.Gözyaşlarımın damladığı yerde yazılar biraz dağılmışlardı.Yazarkende okurkende gözyaşlarım beni yalnız bırakmadılar.Gördüğüm hep buydu en büyük yardımcım sanırım onlardı-mış.Aslında onları okurken evet ağladım ama bir yandan da kızdım durdum kendime.Evet üzülmüşüm ama şimdiki ağlamam yine üzülmemden değil o zaman için kendime üzülmemden kaynaklandı.Kalbim hüzünler mezarlığı olmuş.Ama sadece okulla ilgili bunlar....Zaten lise çağlarında tek dert okuldu ,dersti,oydu ,buydu...Biraz saçmalıktı aslında.Maalesef o zırhtan uzaklaşınca anlıyor insan.Evet okul benim için iyi bir zırhtı.Ama o zırhın altında da çok yaralanıp durdum.Şimdide o yaralanmalara üzülüyorum.Anlamsızmış çoğu şey.
Gördüm ki çok şey anlatmışım.O uzun satırlar ,uzun cümleler,o karmakarışık kelimeler çok tecrübe katmış bana...Aslında yaşamak en iyisi,dinlemekten çok.O ,o zamana göre büyük olan acılar şimdi öğrenmiş ve daha güçlü olmamı sağladılar.Geçmişe doğru yolculuğumda güçlendiğimi anlamak aslında gözyaşlarımın altında bana büyük bir mutluluk verdi.Yine bir teşekkür mü etsem acaba eski anılarıma!?O zamanlarda kimine göre eğlence,kimine göre endişe,kimine göre üzüntü olan gözyaşlarımı akıttıkları için...Ve şimdi de bu mutlu anları yaşattıkları için...:)
Lise çağlarım, ahhh deli yıllarım, üzüntülü, anlatılmaz ,mutlu yıllarım.Kısaca karmaşık yıllarım.
Şimdi lise yıllarında çok üzüntülü ,mutsuz şeyler yaşadığımı düşünmeyin sakın!!!Okuduklarıma ve hatırladıklarıma bakarsam mutluluğum ,üzüntülerimin kat ve kat üzerinde çünkü o zamnlar için -ki şimdi komedi olaylar bunlar-mutsuz an sayılanları yaşatanlar gözlerimde ki mutluluğa mutluluk katanlardan -büyük bir mutlulukla söylüyorum- aşırı derecede az insanlardır.Teşekkür ederim herkese...
Çünkü hayat denilen dikenli yol her zaman güller açmaz bize...Ama ben o dikenlerde gül yetiştirebildim.Açılan güllerle çoğaltım mutluluklarımı....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder